Home » ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน

ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน(ตอน94)

“ไม่ใช่ขอรับ พระมเหสียังมีพระชนม์ชีพอยู่จริง ๆ ขอรับ”

ชอนชู หัวใจเพื่อแผ่นดิน

“หุบปากนะ นี่เจ้าคิดจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างประเทศรึไง? เจ้าจะมาพูดเรื่องที่ทำให้เกิดความวุ่นวายทำไม ก่อนที่เราจะกลับไปโครยอห้ามเจ้าก่อเรื่องล่ะ และถ้าหากเจ้าออกไปก่อเรื่องวุ่นวาย ข้าก็จะลงโทษตามวินัยทหาร เข้าใจรึเปล่า?” ยังยูเสียงกร้าว

—@@@—

เซียงซุนหนิงนำเรื่องที่กัมชันรู้ว่าพระนาง ซุงด๊อกยังมีชีวิตอยู่มาเล่าให้พระพันปีฟัง และว่า อาจจะมีสายลับปะปนอยู่ในกองทัพ พระพันปีไม่ได้ตกพระทัยนักเพราะราชทูตโครยอมาเพียงไม่ กี่คน ไม่ได้ยกทัพจำนวนมากมาด้วย พระพันปี ยังสั่งให้ตามจับคังซินที่ทรยศกลับมาให้ได้ และว่าเมื่อราชทูตโครยอรู้ว่าพระนางซุงด๊อกยังมีชีวิตอยู่ ต้องหาทางเข้ามาช่วยแน่ จึงวางแผนที่จะจับ กุม โดยสั่งให้ผ่อนความเข้มงวดเพื่อล่อให้คู่ต่อ สู้หลงกล

—@@@—

คังซินลอบเข้ามาช่วยพระนางซุงด๊อกโดยที่ไม่รู้ว่ามีกับดักจึงถูกล้อมกรอบ คังซินและพวกต่อสู้อย่างไม่กลัวตายเป็นเวลาเดียวกับคังโจพาพวกเข้ามาเช่นกัน สองพี่น้องจึงได้เจอกันอีกครั้ง ทั้งคู่ต่อสู้อย่างสุดความสามารถ

—@@@—

โจทูกลับมารายงานวอนซุงเรื่องที่ข้าว สารที่สะสมไว้พร่องไปมาก น้อยกว่าปีก่อนเป็นร้อยเกวียน

“หา เป็นร้อยเกวียนเลยเหรอ เจ้าหนูพวกนี้มันอาละวาดอะไรกันนักหนาเนี่ย แล้วหนูนี่ ปี ๆ นึงทำไมมันถึงกินข้าวสารได้มากขนาดนี้หา?”

“ต้องขอโทษด้วย ปกติข้าเจอมันก็จะจัด การฆ่าทิ้งหมด แต่เพราะมันมีเยอะมาก”

“จบกัน ๆๆๆ แต่เดิมรายได้ก็น้อยลงแล้ว ยังมีพวกหนูที่ทำให้ข้าปวดหัวอีก โธ่เว้ยอะไร เนี่ย”

“ฮ่า ๆๆ นายท่าน ข้าว่าเราควรจะเอาอย่างทางต้าซ่งนะ” แฮงซูแนะ

“อ๊ะ อะไรนะเจ้าหมายความว่าไง?”

“ก็ที่ต้าซ่งน่ะ ไม่ต้องมามัวใช้อาหารแทน เงินตราเหมือนพวกเรา แบบนี้จะช่วยลดความเสียหายไปได้ตั้งเยอะ อย่างอาหารมันลดลงเพราะกรณีอย่างหนูได้ ถ้ามีตั๋วเงินหรือเงินก้อนจากเหล็ก ก็คงดี”

“เรื่องนี้มันง่ายซะที่ไหนล่ะ เงินก้อนจะต้องสร้างมาจากแร่เงิน และถ้าหากจะให้มันแพร่ หลายละก็ เดี๋ยวก่อนเมื่อตะกี้พูดว่าทำจากเหล็กเหรอ?” วอนซุงยิ้มอย่างมีแผน

“ขอรับ แต่ว่า…มันทำไมเหรอ?”

“นั่นสิ ทำไมข้าถึงนึกไม่ถึงนะ เงินเหล็ก ถ้ามีสิ่งนั้นก็เป็นไปได้ เรื่องนี้ต้องสวยแน่ฮ่า ๆๆ”

—@@@—

ยอนฮึงเศร้าใจไปกับพระเจ้าซองจง ทำให้ ไม่ยอมกินอาหาร โจซังกุงเห็นเข้าก็เป็นห่วง

“พระมเหสี ทำไมพักนี้พระพักตร์ดูไม่ดีเลยเพคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“เหมือนว่าท่านอ๋อง ไม่ค่อยจะมีกำลังพระทัยสักเท่าไหร่ แถมไม่ยอมเสวยอะไรด้วย เมื่อก่อนนี้ลูกจองอ้อนพระองค์แค่คำเดียว พระ องค์ก็มีความสุขแล้ว แต่ตอนนี้ก็ใช้ไม่ได้ผล แล้ว จะไม่ให้ข้าห่วงได้ยังไง ข้าก็เลยคิดว่า พอจะมีวิธีไหนแบ่งเบาภาระให้ท่านอ๋องได้?”

“ก็นั่นสิเพคะ ตอนนี้ท่านอ๋อง นอกจาก ดูแลงานราชกิจแล้วก็เอาแต่ทรงหนังสืออย่างเดียว เลย”

“องค์ชายแคลองทำอะไรอยู่”

“ตอนนี้ ออกไปซ้อมยิงธนู อยู่ที่สนามยิง ธนูเพคะ”

“อะไรนะ ทำไมถึงไม่อ่านหนังสือ ไปที่นั่นทำอะไรกันหา?”

“ที่จริงเรื่องนี้ท่านอ๋องก็ไม่ทรงอนุญาต คงจะติดเชื้อมาจากเสด็จแม่ เมื่อก่อนนางก็ชอบยิงธนูมากนี่ เลือดนี่มันข้นกว่าน้ำจริง ๆ”

—@@@—

ยังยูโกรธมากที่คังโจลอบเข้าไปช่วยพระนางซุงด๊อกโดยที่ไม่ได้แจ้ง กัมชันว่าการที่คังโจเข้าไปช่วยพระนางซุงด๊อกต้องมีเหตุผลบางอย่าง”

“พระองค์ทรงหมายความว่ายังไง องค รักษ์ในคณะราชทูตเรา บุกโจมตีทหารของชี่ตัน ในช่วงกลางดึกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“นั่นน่ะสิ นี่มันเรื่องอะไรกันหา? นี่คือท่าทีของราชทูตที่คิดจะเจริญไมตรีกับพวกเราอย่าง นั้นรึ?”

“ไม่ ไม่พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท นี่อาจจะมีการเข้าใจผิดก็ได้พ่ะย่ะค่ะ มันจะเป็นไปได้ยังไง”

“กระหม่อมขอแทรกหน่อย ฝ่าบาทคิดว่าเพราะอะไรพวกนั้นถึงต้องบุกไปโจมตีด้วย การ โจมตีจะต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างอยู่แน่นอน”

“เพราะต้องการที่จะช่วยพระนางซุงด๊อกออกมาจากคุกยังไงล่ะ”

“ถ้างั้นก็เท่ากับว่าพระนางซุงด๊อกนั้น ยังมีพระชนม์ชีพอยู่จริงน่ะสิ ได้โปรดให้คำตอบด้วย ถ้ามีพระชนม์ชีพอยู่ก็เท่ากับว่าท่านเสนาฯ ได้โกหก หลอกลวงพวกเราน่ะสิ” กัมชันถาม

“ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย แต่ทหารของทูต มาทำตัวแบบนี้ยังไงก็ถือว่าไม่เหมาะสมอยู่ดี ดังนั้น ข้าจะจัดการทำการตัดหัวพวกมันทั้งหมด” พระพัน ปีประกาศ

“ตัดหัวงั้นรึ ทรงทำไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” กัมชัน บอก

“ข้าจะทำอะไรก็ทำอย่างนั้น ไม่งั้นจะเอายังไง จะเปิดสงครามกันอีกครั้งมั้ยล่ะ ทางโครยอ เองคงต้องการแบบนี้ใช่มั้ย?”

—@@@—

คังโจและคังซินก็ถูกนำตัวออกมาจากคุกโดยเจิลลอนบอกว่าจะพาไปลานประหาร

“ทำไมเป็นอย่างนี้ เราจากกันไป 15 ปี จะจากกันอีกได้ไง”

“ไม่เป็นไรพี่ แค่ได้มาเจอพี่ก่อนตายก็พอ แล้ว อันที่จริงแล้ว…ข้าเองก็เสียใจมาโดยตลอด ที่ข้ายอมใช้ชีวิตอย่างอัปยศอยู่กับพวกชี่ตันที่เป็นศัตรูของบรรพชนที่ข้าประชดชีวิต เพราะคิดว่าพี่ตายแล้ว แต่ตอนนี้ข้าได้กลับมาเจอกับพี่อีก ถึงตายก็ไม่เป็นไร”

“ไม่นะคังซิน เจ้าจะต้องไม่ตาย เจ้าจะต้องรอดกลับไปอยู่ที่โครยอกับข้า”

“พี่ครับ เราเป็นลูกผู้ชาย พี่สาบานไว้ว่าจะภักดีต่อพระนางซุงด๊อก ข้าก็สาบานว่าจะภักดีต่อพระพันปี เพราะข้าทรยศพระองค์ ดังนั้นถึงตายก็สมควรแล้ว แต่พี่ต้องมีชีวิตต่อไป อยู่ต่อเผื่อข้าด้วย”

“คังซิน มันต้องไม่เป็นแบบนั้น”

“รออะไรกันอยู่ลากตัวไปได้แล้ว” เจิล ลอนสั่ง

“พี่”

“เจ้าอย่าเพิ่งหมดความหวังนะ เจ้าจะต้องมีชีวิตต่อไปนะ คังซิน คังซิน…คังซิน…”

—@@@—

ชอนชูกังวลใจที่พวกคังโจและคังซินถูกจับกุมจึงขอพบพระพันปี

“ข้ายอมเชื่อฟังพระพันปี จะให้ข้าเป็นข้ารับใช้ชี่ตันก็ได้ แต่ว่าได้โปรดอย่าฆ่าคนเหล่านั้นเลย ข้าขอร้องล่ะ”

—@@@—

ตอนที่ 34

พระพันปีเฉิงเทียนมีรับสั่งให้ประหาร คังซินในข้อหาทรยศ พระนางซุงด๊อกกับคังโจสาบานว่าจะต้องแก้แค้นพวกชี่ตันให้ได้ ขณะที่คิมชียังเสนอให้ใช้แผนปล่อยพระนางซุงด๊อกเพื่อ ทำให้ราชสำนักโครยอเกิดการแตกแยกภายใน ใน ที่สุดพระพันปีเฉิงเทียนจึงตัดสินใจยอมปล่อยพระนางซุงด๊อกกับทุกคนพร้อมเชลยกลับไป

“จะให้ข้าเป็นข้ารับใช้ชี่ตันก็ได้ แต่ว่า ได้โปรดอย่าฆ่าคนเหล่านั้นเลย ข้าขอร้องล่ะ” พระนางซุงด๊อกเอ่ยปากขอร้อง ยอมก้มหัวให้พระพันปีเพื่อแลกกับชีวิตของทุกคน

“ในที่สุด ก็ยอมก้มหัวเป็นแล้วสินะ แต่ว่า เจ้าเปลี่ยนใจมายอมเป็นข้ารับใช้ของข้า ก็ยังเป็น…การทำไปเพื่อบริวารของเจ้าอยู่ดี”

“ถ้ายอมปล่อยคนของข้าไป ข้าจะยอมเป็นข้ารับใช้ที่ดีของท่าน”

อ้างอิง : เดลินิวส์

1 ดาว2 ดาว3 ดาว4 ดาว5 ดาว (ยังไม่มีคนโหวต)
Loading ... Loading ...

One Comment »

  • Luigi Fulk said:

    I simply want to mention I’m all new to weblog and definitely liked your web site. Likely I’m likely to bookmark your site . You surely come with outstanding posts. With thanks for sharing your webpage.

Leave your response!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.